please make me feel that it’s Christmas.

Mamay? I miss you so much.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

v

it’s still not believable.

wa wa wa wa wa wawa. ba ba ba. bla bla bla? ya yayaya. wawa. wa wa wa bla bla bla bla bla. wa wa wa. too too toot toot tototoot. la lla la la la la la.

boo boo. lalala. tralalalalala. lalalala. la. la.la

love,

Telay

p.s. what was that you’re saying?

Hindi ko pa oras. medyo di kapani-paniwala.

masyado pang maaga tsong.

sorry ha.

Merry Chirstmas

she IS a precious gem isn’t she?

too bad that girl isn’t me.

i’m plain.

i’m not one of those pretty faces out there.

i’m not prim and proper like those princesses.

i could be paranoid and crazy…

that’s me.

–and also, i’m more than that..

dahil sa wala akong pasok tuwing miyerkules, tanghali ako gumigising.

nung sinabi sa akin ni pareng Robbie na mga alas-sais pa siya makakarating sa condo niya, kung saan ako tumatambay tuwing miyerkules, naisipang kong gumala muna kung saan-saan sa taft.

ang nangyari nga lang…doon sa CCP ako napapunta. nilakad ko yun simula sa National Bookstore sa tabi ng eskwelahan namin.

gumala din ako sa Harbour Square. ang sarap ng hangin grabe. dahang-dahan ako naglakad at umikot doon hanggang sa may nakita ako na napakalawak at napaka luwag na parking space sa tabi ng Harbour Square. doon yata yung paradahan ng sasakyan para sa mga sasakay ng barko. maganda yung lugar kasi nagustuhan ko yung pagkalawak nya. walan masyadong kotse, mga tatlo o apat lang. wala ka masyadong makikita sa paradahan kundi semento pero nagustuhan ko. kung may gana pa ako lumibot, baka paikot-ikot pa ako dun, pero wag na lang,

tapos naisipan kong kumain sa starbucks, nag-order ako ng ham and cheese crossiant. sarap. dun ako tumambay nang matagal. nagdrowing-drowing pa ako dun sa basong papel na hiningi ko nung gusto ko ng tubig. nag-iisip kasi ako ng disenyo ng sapatos para sa project ko bukas. pagkatapos nun, umalis na ako at naglakad-lakad sa harap ng CCP. pagkatapos may natanaw akong park (ewan ko kung park talaga) sa kabilang daan. katabi ng Star City. may nakita akong mga installation at parang gusto kong puntahan. kaso walang masyadong tao. pumunta parin ako at nilapitan ko yung slab. eto ang nakalagay

LIWASANG ASEAN

6th ASEAN Square Sculpture Symposium

Sa pag-ikot ko, mukhang pinabayaan o kaya under construction yung lugar. di talaga ako sigurado. may mga taong natutulog sa mga sculpture… at madaming basura. sayang naman. ang berde pa naman ng lugar. tapos sa paglalakad ko, namangha ako dun sa kalbong puno. nakakatakot pero ang ganda. nagagandahan talaga ako sa mga puno, lalo na pag kakaiba ang itsura. hindi na ako lumibot masyado sa lugar na iyon, parang delikado na, kaya bumalik na ako sa taft.

wala lang… ang sarap ng pakiramdam na gumala nang walang kasama. adventure…kahit dyan lang sa tabi-tabi.

tapos na kwento ko. babay.

ano daw? uh… nabano ako nang sobra sobra sa Charlie the Unicorn… kasi ngayon ko lang napanood yung series. namatay na ang brain cells sa utak ko grabe lang (ano daw? brain cells sa utak?) . tapos ngayon lang uli ako gumala sa school.

nakarating ako sa “updated” 5th floor… wala lang nakakatuwa.

tapos may bago akong kinainan at okay naman siya. baka bumalik ako sometime…magtatanong nalang ako kay pareng Tim kung may alam pa siyang masarap na kainan sa taft.

ngayon nasa 6th floor ako..complab ng industrial design. ang bilis ng internet dito. wala lang.

tapos… parang gusto kong gumala. pero sala sa timing eh.

pero gusto ko… gusto ko… gusto ko…

gusto ko talaga gumala XD

pwede ba?

nakakapagod na eh.

sorry na. irresponsable na nga ako.

sorry na. inabala pa kita.

sorry na. ang tanga ko.

bakit ba naman kasi?  nag-aalala ka nga, pero parang hindi na ako magiging masaya nito eh.

para bang kailangan hindi na ako lumabas. bahay lang ako. tutulong sa bahay.

wag na ako mag-aksaya ng oras ng iba.

sorry na dahil lagi na ako ang mali.

sorry na dahil nagpaalam muna ako sa kanila at hindi sa iyo.

sorry na dahil tutuloy parin ako kahit ayaw mo akong payagan.

patawad na, minamahal kong kuya

when she’s happy, he destroys it.

because he’s affected by it.

i love both of them, but can’t he please give her the time of happiness?

i understand his wrath …but this is too much. it has been eight or nine years already.

please.