+ I Write… +

pwede ba?

nakakapagod na eh.

sorry na. irresponsable na nga ako.

sorry na. inabala pa kita.

sorry na. ang tanga ko.

bakit ba naman kasi?  nag-aalala ka nga, pero parang hindi na ako magiging masaya nito eh.

para bang kailangan hindi na ako lumabas. bahay lang ako. tutulong sa bahay.

wag na ako mag-aksaya ng oras ng iba.

sorry na dahil lagi na ako ang mali.

sorry na dahil nagpaalam muna ako sa kanila at hindi sa iyo.

sorry na dahil tutuloy parin ako kahit ayaw mo akong payagan.

patawad na, minamahal kong kuya

when she’s happy, he destroys it.

because he’s affected by it.

i love both of them, but can’t he please give her the time of happiness?

i understand his wrath …but this is too much. it has been eight or nine years already.

please.

galing ako dito kanina

(saan pa?)

madaming mga taong walang pake.
wag na kasi masyadong bigyan pansin at pag-aksayahan ng panahon ang mga taong ganon.

at bukas…

…..may pupuntahan ako upang magpaalam.

hindi ko na pagmamay-ari ang mga bagay na yun,

tulad ng lugar na pupuntahan ko.

kaya magpapaalam na ako sa mga bagay na akala ko akin.

lalabas ako. bukas.

pahingi naman..ng madaming kapya

*nakikinig ako ng musika*

(“We swore we’d never end up here..” ~Julia [click ka dito])

pano ko ba ito gagawing maikli? sige subukan ko, magiging malabo lang naman itong post na to.

(pero fail eh. mahaba parin…nang konti)

ubos.

as much as i want to erase things

as much as i want to deny it

as much as i want to say it did not exist

i just can’t

and i poured whole self empty

hindi ko ipopost dineh ang buong kanta kasi hindi pa ito tapos.

kailangan pang ayusin ang tono at irecord at salamat sa aking dalawang super friends dahil tutulungan daw nila ako.

yiii tinkyo

sabihin ko sa inyo matagal-tagal na din bago nakagawa ako ng matinong kanta.

kung tutuusin apat na taong nakalipas na nang huli ako nakapagsulat ng magandang kanta.

oh heto… kapiranggot na bahagi ng isinulat ko

 

i had a dream
i coughed blood to my hands
that dreadful sleep
you were’nt there
you weren’t there
aaah..beauty of a breakdown